BUDOWNICTWO

Dział poświęcony tematyce budowlanej aby ratownictwo podczas katastrof budowlanych i gaszenie pożarów budynków było skuteczniejsze.

Z punktu widzenia zagrożenia pożarowego i wymagań przeciwpożarowych istotne są podziały według kryterium materiałowego oraz przeznaczenia użytkowego.

Podział obiektów według kryteriów materiałowych:
  1. Z kamienia naturalnego, sztucznego.
  2. Z drewna.
  3. Z betonu
  4. Z stali
Podział obiektów według kryteriów konstrukcyjnych:
  1. O konstrukcji szkieletowej.
  2. O konstrukcji ramowej.
  3. O konstrukcji płytowej.
  4. O konstrukcji skrzynkowej.
Podział obiektów według sposobu budowania:
  1. Murowane.
  2. Monolityczne (z betonu).
  3. Prefabrykowane.
  4. Specjalne.
Podział obiektów ze względu na przeznaczenie użytkowe:
  1. Obiekty produkcyjne (przemysłowe, rolnicze).
  2. Obiekty nieprodukcyjne (mieszkalne, usługowe itp.).

Podział obiektów ze względu na kształt i charakter pracy statycznej:
  1. Prętowe, płaskie i przestrzenne (np. belki, kratownice, łuki, ruszty, ramy).
  2. Płytowe i tarczowe (np. stropy, stropodachy, ściany, fundamenty, zbiorniki).
  3. Powłokowe (np. kopuły, sklepienia, kominy).
  4. Cięgnowe (np. dachy wiszące i podwieszane, siatkowe, belkowe, linowe).
  5. Masywne (np. bloki fundamentowe, ściany oporowe, zapory wodne).

BEZPIECZEŃSTWO POŻAROWE BUDYNKÓW

Zagadnienia postawowe.

– jest to budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno użytkową lub obiekt małej architektury.

– jest to taki obiekt budowlany który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych.

– jest to każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury jak np. lotnisko, droga, most, zbiornik, tunel, estakada.

– są to niewielkie obiekty w szczególności śmietniki, krzyże, piaskownice, kapliczki itp.

– jest to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki a także obiekty budowlane nie połączone trwale z gruntem.

– jest jednym z działów mechaniki stosowanej, dział ten zajmuje się zastosowaniem mechaniki teoretycznej do rozwiązań technicznych konstrukcji budowlanych.

  1. W skład mechaniki budowli wchodzą następujące działy:
  • statyka,
  • wytrzymałość materiałów,
  • teoria sprężystości i plastyczności,
  • dynamika,
  • reologia.

– dział ten koncentruje się na zagadnieniach dotyczących równowagi elementów
i układów konstrukcyjnych poddanych działaniu obciążeń.

  1. Podstawowe  założenia występujące w statyce budowli dotyczą:
  • jednorodności  i izotropii materiału,
  • statyczności obciążeń,
  • małych odkształceń,
  • zasady zesztywnienia.

– dział ten zajmuje się analizą naprężeń i odkształceń elementów i konstrukcji.

W przypadku wytrzymałości materiałów przyjmuje się podstawowe założenia statyki budowli oraz założenie modelu ciała sprężysto-plastycznego jako ciała rzeczywistego.
Ciało sprężysto-plastyczne charakteryzuje się:

  1. odkształcalnością – zdolnością do zmiany kształtu lub wymiarów pod wpływem obciążeń zewnętrznych lub odpowiedniego ciepła,
  2. sprężystością – zdolnością do odkształceń sprężystych, czyli takich zanikają po usunięciu obciążeń,
  3. plastycznością – zdolnością do odkształceń trwałych, czyli takich które nie zanikają po usunięciu obciążeń,
  4. wytrzymałością  – największą wartością obciążenie po przekroczeniu której następuje zniszczenie materiału.


Zadaniem wytrzymałości materiałów jest opracowanie metod oceny zachowania się typowych elementów konstrukcyjnych poddanych działaniu obciążeń. Przez ocenę odporności, czyli sprawdzenie nośności istniejących lub projektowanych elementów konstrukcyjnych należy rozumieć: ocenę wytrzymałości (obliczenie wartości i rodzaju naprężeń) oraz ocenę odkształceń (określanie wartości i rodzaju odkształceń), w stosunku
do ustalonych (zwykle narzucanych normami, zaleceniami producenta lub przepisami) wymagań, gwarantujących dostateczne bezpieczeństwo i dostateczną sztywność elementu.

– Odkształcenia i naprężenia występujące w elementach konstrukcyjnych zależą od wielu
czynników, przy czym za najważniejsze uważa się:
rodzaj materiału i jego stan
kształt i wymiary elementu konstrukcyjnego
rodzaj oraz wartości sił obciążających

Naprężenie – jest miarą sił spójności, definiuje się ją jako siłę wewnętrzną rozłożoną
w pewien sposób w przekroju poprzecznym i przypadająca na jednostkę powierzchni. Naprężenia dzielimy na:
normalne (σ) – prostopadłe do przekroju poprzecznym
styczne (τ) – leżące w przekroju poprzecznym

Odkształcenia – jest to przemieszczenie poszczególnych punktów ciała na skutek oddziaływania obciążeń.

– Warunkiem bezpieczeństwa każdej budowli jest jej prawidłowe zaprojektowanie, wykonanie i użytkowanie. O bezpieczeństwie projektowanej konstrukcji świadczy m.in. zachowanie warunków: wytrzymałości, sztywności i stateczności obliczanych elementów konstrukcyjnych.

Warunek wytrzymałości – można sprowadzić do stwierdzenia czy dane obciążenie
nie spowoduje zniszczenia konstrukcji lub jej elementu (rozerwania, zgniecenia, złamania, ścięcia).

Warunek sztywności – ma na celu ograniczenie odkształceń, przemieszczeń i ugięć konstrukcji, ponieważ mogłyby one doprowadzić do powstania pewnych uszkodzeń, (np. pęknięć tynku na sufitach ugiętych stropów) albo utrudnić użytkowanie budowli.

Warunek stateczności – jako samodzielny warunek sprawdzenia bezpieczeństwa konstrukcji stosowany jest tylko w odniesieniu do takich konstrukcji jak np. ściany oporowe, wieże, kominy przemysłowe. Sprawdzenie tego warunku polega na wykazaniu
że poziome obciążenia (od parcia gruntu, wody, wiatru) nie spowodują obrotu
lub przesunięcia całej konstrukcji traktowanej jako ciało sztywne.

–  Obciążenia zewnętrzne (siły i momenty) działające na ciało wywołują jego odkształcenie
i pojawienie się w nim sił wewnętrznych.  Do podstawowych rodzajów obciążeń zaliczamy:

  1. Rozciąganie,
  2. Ściskanie,
  3. Zginanie,
  4. Ścinanie,
  5. Skręcanie

– uporządkowany ruch osób do miejsca bezpiecznego w przypadku pożaru lub innego niebezpieczeństwa.


wyrób w rozumieniu przepisów o badaniach i certyfikacji, wytworzony w celu wbudowania, wmontowania, zainstalowania lub zastosowania w sposób trwały w obiekcie budowlanym.

definiuje się jako materiał stosowany do wykonania konstrukcji i wykończenia budowli.

Przykłady materiałów budowlanych konstrukcyjnych
– stal, kruszywo budowlane (piasek, żwir, tłuczeń), spoiwa budowlane (wapno, gips, cement), szkło, ceramika budowlana, drewno, beton.

Przykłady materiałów budowlanych wykończeniowych
– wyżej wymienione materiały konstrukcyjne oraz tworzywa sztuczne, lepiszcza bitumiczne, farby, lakiery, kleje, papier itp.

Wyrób budowlany może być wprowadzony do obrotu, jeżeli nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, w zakresie odpowiadającym jego właściwościom użytkowym i przeznaczeniu. Oznacza to że ma właściwości użytkowe umożliwiające prawidłowo zaprojektowanym i wykonanym obiektom budowlanym, w których ma być zastosowany w sposób trwały, spełnienie wymagań podstawowych.

Podstawowe materiały budowlane


W zależności od zastosowania w budownictwie, materiały budowlane można ogólnie podzielić na:
konstrukcyjne,
izolacyjne,
wykończeniowe

Zarówno poszczególne grupy materiałów, jak i materiały w poszczególnych grupach różnią się między sobą właściwościami technicznymi. Do właściwości technicznych zalicza się cechy: mechaniczne, fizyczne i chemiczne. Do cech mechanicznych należą wytrzymałość na ściskanie i rozciąganie, kruchość, twardość, sprężystość, plastyczność, ciągliwość, pełzanie, ścieralność oraz odporność na uderzenia. Cechy fizyczne to: gęstość, szczelność, porowatość, nasiąkliwość, palność, oporność cieplna, pojemność cieplna, rozszerzalność cieplna itp. Grupa głównych cech chemicznych obejmuje: skład tlenkowy i mineralny, odporność na korozję.
Od materiałów przeznaczonych na konstrukcję wymaga się, aby miały dużą wytrzymałość na ściskanie i rozciąganie, odpowiednią twardość oraz sprężystość, mrozoodporność, odporność na korozję i stopień palności.
Materiały stosowane na izolację cieplną powinna cechować mała przewodność cieplna, mała gęstość, a duża porowatość itp.